ΑΝΑ-ΝΤΡΟΠΗ

 Το… πουλί                           και το… χέρι

Έφτασε ο Μάιος, εμπρός βήμα ταχύ… Όχι για να πετάξουμε τα κορμιά μας στις παραλίες, αλλά για να δώσουμε, ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, στην μεγάλη μάχη που τιτλοφορείται: “Φοιτητικές Εκλογές 2007″

Στην μάχη έχουν μπει όλες οι φοιτητικές παρατάξεις, οξύνοντας την πολιτική αντιπαράθεση στις σχολές, η καθεμία με τον τρόπο της. Από που να ξεκινήσεις όμως και που να τελειώσεις.

Ας ξεκινήσουμε από τους “πολιτικά πολιτισμένους” της ΔΑΠ.

Ο πολιτισμός των παιδιών δεν σταματά εκεί. Αυτά άλλωστε είναι εσωτερικής κατανάλωσης. Τα καλά είναι τα υπόλοιπα. Η πολιτική της ΔΑΠ, στήνεται στα τραπεζάκια των σχολών με τηλεοράσεις συνδεδεμένα playstation 2 (γιατί στην τεχνολογία είμαστε μπροστά) και η αντιπαράθεση μεταφέρεται στις επικές μάχες του pro evolution με τους νικητές των τουρνουά, ανά τόπους, να παίρνουν μια τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο της ΔΑΠ (εν αγνοία τους πολλές φορές).

Βέβαια, η πολιτική δουλειά είναι επίπονη και γι αυτό χρειάζεται που και που, να ξεσκάς. Διοργανώνουμε και κανένα παρτάκι, λοιπόν… Όχι σαν των άλλων, όμως! Τι είμαστε ίσα και όμοια.

“Πάρτη” σου λέει η αφίσα! Τώρα τι ακριβώς εννοεί, όμως; Μήπως είναι λίγο ανορθόγραφοι; Μπα, δεν μπορεί… Κάτι άλλο είναι… Δεν το πιάνω, αλλά αλλού το πάει…

Όλα κι όλα, όμως καλά παιδιά. Και οι θέσεις τους καλές. Δεν τις πολυλέμε βέβαια, στον κόσμο, γιατί τώρα με το κλίμα που δημιουργήθηκε μέσα στις σχολές και μετά από 12 μήνες κινητοποιήσεων, καλύτερα να κάνουμε την πάπια, παρά να μπλεχτούμε σε… πως το λεν’ αυτό… πολιτική αντιπαράθεση; Όχι, όχι. Δεν νομίζω, άσε μην μας φτύσει και κανείς και χρειαστεί να αλλάζουμε πουκάμισα μέσα στην σχολή.

Η ΠΑΣΠ…

Αχ, αυτή η ΠΑΣΠ. Στην διάρκεια των κινητοποιήσεων πήρε τον νέο της τίτλο. “Χαμελαίων”. Γιατί; Θα απορήσετε… Δεν ξέρουν, ούτε τα παιδιά. Οι θέσεις τους, έβγαιναν, ανάλογα με το πως είχαν κοιμηθεί την προηγούμενη νύχτα.

Είχαμε κοιμηθεί καλά; Όχι στον νόμο πλαίσιο. Δωρεάν Παιδεία! Κορώνες από δω, κορώνες απο κεί. Είχαμε φάει κάτι και δεν είχαμε κοιμηθεί καλά; Ε, εντάξει και ο νόμος πλαίσιο, δεν είναι τελείως αντιδραστικός, ε, εμείς, ε, τον, ε, μάλλον δηλαδή, τον ε, πως να το πω τώρα, ε, τον, ε, στηρίζουμε…

Όλα κι όλα όμως τα παιδιά είναι τίμια. Κατάγονται άλλωστε, από μια πολύ τίμια οικογένεια. Την μεγάλη δημοκρατική παράταξη που έλεγε και ο George, όταν πρωτοβγήκε σε εκείνες τις θρυλικές εσωκομματικές εκλογές. (Είχε γεμίσει η γειτονιά μου Παπανδρέους). Τι έλεγα; Α, ναι ότι είναι τίμια, είναι.

Τώρα, θα με ρωτήσετε, τι είναι το παραπάνω πελατολόγιο…Ε, εντάξει διαβάσατε και εσείς ρουσφέτια και νομίσατε πως κάτι τρέχει. Διευκολύνσεις κάνανε τα παλικάρια. Όχι ακριβώς διευκολύνσεις. Μια χείρα βοηθείας. Βλέπεις μια γιαγούλα στον δρόμο, δεν θα την περάσεις απέναντι; Ε; Τι κακό κάνανε, δηλαδή, τα παιδιά; Κακεντρεχείς….

Άντε, για να σοβαευτούμε λίγο. Το γαρύφαλλο θα μοιράσει σε όλη την χώρα. Θα σας πάρει την μύτη από την ευοδιά. Γιατί οι αγωνιστές, αυτοί που 12 μήνες, ήταν στον δρόμο για την Παιδεία που θέλουνε, παλεύουν, μέρα νύχτα και ο κόσμος τους το αναγνωρίζει. Θα σας σπάσει την μύτη το γαρύφαλλο, “γαλαζοπράσινοι”.

Το σύνθημα, θα ακουστεί και πάλι και πιο δυνατά. Και πιο δυνατά…και πιο δυνατά… και πιο δυνατά… και πιο δυνατά… και πιο δυνατά…

Αρθρα | No Comments »

Ωραίες οι παραιτήσεις των υπουργών. Ωραίες αλλά μέχρι εκεί. Ο χαρακτήρας τους είναι πέρα για πέρα, αποπροσανατολιστικός και τίποτα παραπάνω. Δηλαδή, θα πιστέψει κανείς, πως ο Υπουργός μετανόησε και λόγω ευθυξίας παραιτήθηκε. Ας γελάσω (χα!).

Γενικότερα λοιπόν, οι παραιτήσεις υπουργών τόσο επί Νέας Δημοκρατίας, όσο και επί ΠΑΣΟΚ, έπαιζαν τον ρόλο της “κωλυμβήθρας του Σηλωάμ” για τις κυβερνήσεις. Γινόταν δηλαδή, κάτι χτυπητό που συνδεόταν άμεσα με έναν υπουργό και λόγω της αγανάκτησης του λαού και της ανάγκης για εκτόνωση, βρίσκανε κάποιον (όχι βέβαια, άμοιρο ευθυνών) και τον παραιτούσαν για να βγουν μετά και να πουν, πως “Μας κορόιδευε. Εμείς δεν ξέραμε τίποτα.” και να μετατρέψουν την ευθύνη σε προσωπική.

Αυτό που θέλουν να κρύψουν, είναι το γεγονός πως η διαφθορά είναι σύμφυτη με τον καπιταλισμό και δεν είναι ζήτημα προσώπων. Αυτό για το οποίο κατηγορείται, προσωπικά ο κ.Τσιτουρίδης, είναι ότι φρόντιζε να προασπίζει τα συμφέροντα της παρασιτικής αστικής στην πλάτη της εργατικής τάξης. Άρα το δίλημμα, δεν είναι “Τσιτουρίδης ή Χ” αλλά “Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα”.

Υ.Γ. Πληροφορία της ημέρας. Ποτέ κανείς δεν πάει χαμένος για τα αστικά κόμματα. Ούτε από παραιτήσεις, ούτε από διαγραφές. Ό,τι και να συμβεί πάντα κάπου τους αξιοποιούν.

Αρθρα | No Comments »

 

Γιατί έτσι υπερασπιζόμαστε εμείς, όχι τα μνημεία μας, αυτά είναι απλά σίδερα ή πέτρα, αλλά την ιστορία μας. Οι θαυμαστές των Ναζί, κυβερνήτες της Εσθονίας, αποφάσισαν πως ο “μπρούτζινος Αλιόσα”, μνημείο που στήθηκε για τους 250.000 νεκρούς του ηρωϊκού κόκκινου στρατού στην περιοχή και κατά την περίοδο της εφόδου της Χιτλερικής Γερμανίας, δεν έχει θέση στο κεντρικότερο σημείο της Εσθονίας, στο Ταλίν.

Έτσι υπερασπιζόμαστε εμείς την ιστορίας μας! Με νεκρούς. Φυσικά, οι ενέργειες της κυβέρνησης της Εσθονίας, δεν έμειναν αναπάντητες από τον λαό. Κόσμος βρέθηκε στο σημείο της επιχείρησης, από την στιγμή της εκκίνησής της, με στόχο να περιφρουρήσει τον “Αλιόσα” και να μην αφήσει το τιμημένο μνημείο να πέσει και μάλιστα αμαχητί.

Οι μάχες των “Νέων για την υπεράσπιση της Σ.Ε” στάθηκαν μπροστά στο μνημείο, μέχρι που βρέθηκαν μπροστά στην δολοφονική επίθεση, των μιμητών των SS, της εσθονικής αστυνομίας. Οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, άφησαν πίσω τους, ένα νεκρό και 43 ακόμα τραυματίες.

Αυτά είναι τα παράσημά μας και η τιμή μας. Και θα την υπερασπιστούμε και αυτήν και τον Σοσιαλισμό, και με το αίμα μας αν χρειαστεί.

Αποκαλύψεις | No Comments »

 Από τότε που άνοιξε το yooblog.gr έγινε ο κάκος χαμός. Άνθρωποι που δεν ξέραν να βάλουν μπρος έναν υπολογιστή, φτιάχνουν blog και το ανανεώουν καθημερινά, ακόμα και στις 5:10 το πρωί.

Άλλος πάλι, μας γράφει, τέσσερις ώρες πριν μπει στο στρατόπεδο, αντί να πάει στο “Ανάκτορο” ως συνήθως και να τα “σπάσει”.

Κάποιος το απέδωσε, στην συνήθεια του “Ελληνάρα” που έχει μια άποψη για όλα και θα σκάσει αν δεν την πει. Εμείς (δεν είμαστε ένας πια σε αυτό το blog) από την άλλη νομίζουμε ότι αυτή η άποψη είναι λιγάκι επιφανειακή.

Γιατί έχουμε ανάγκη να πούμε την άποψη μας, ακόμα και αν ξέρουμε, ότι μπορεί να μην την διαβάσει κανείς; Γιατί έχουμε και δεν μας αφήνουν να την πούμε, είναι η απάντηση.

Θέλουμε να μιλήσουμε. Ούτε μεταξύ μας δεν μιλάμε πολλές φορές στην δουλιά. Άλλωστε η δουλιά πρέπει να βγει και αν δεν σκύψεις το κεφάλι, να εργαστείς, η πόρτα της εξόδου θα είναι κοντά.

Και θα πουν κάποιοι… “Η δουλειά δεν είναι για να μιλάμε μεταξύ μας”. Ε, ναι! Έτσι όπως την έχουμε μάθει δεν είναι για να μιλάμε μεταξύ μας. Αλλιώς θα μιλούσαμε μόνο και δεν θα δουλεύαμε. Η δουλιά όμως για να βγει και για να είσαι και εσύ παραγωγικός, πρέπει να την χαίρεσαι.

Σε στρατόπεδα συγκέντρωσης λοιπόν, δεν έχεις και πολλά να πεις. Και έτσι μόλις εμφανίζεται ένα μέσο που να σου δίνει δυο δυνατότητες, γαντζώνεσαι από πάνω του.

 Και ξέρετε πόσα προβλήματα θα λύνονταν, αν οι εργαζόμενοι κουβένταζιαν μεταξύ τους; Προβλήματα ακόμα και της σημερινής μας δουλιάςέτσι όπως είναι, αλλά και άλλα που έχουμε εμείς και δεν πολυβολεύουν την εργοδοσία.

Άντε καλή μας ημέρα!

Υ.Γ Μην ξεχάσω και τους κ.κ. Λυριτζή και Οικονόμου. Μπράβο τους! Παίζουν τον ρόλο για τον οποίο και πληρώνονται αδρά. Καλλιεργούν την μοιρολατρία και την ηττοπάθεια, όσο λίγοι “δημοσιογράφοι”, θα μπορούσαν.

Μας είπαν πρωινιάτικα, ότι δεν γίνεται να μειωθούν τα όρια ηλικίας για τις συντάξεις, αλλά ούτε και να αυξηθούν τα ποσά σε αυτές. Ε, βέβαια, όταν ο μισθός σου είναι τετραψήφιο νούμερο, όταν της συντριπτικής πλειοψηφίας, είναι τριψήφιο τότε δεν έχεις και πολλά να πεις.

Είναι σαν την φάση που σου λέει ο Γκαργκάνας, ότι δεν έχουμε λεφτά για αυξήσεις στο μεροκάματο. Ε, βέβαια και δεν έχουμε, αφού παίρνεις εσύ συντάξεις 30 ανθρώπων σε μισθό, που να τα βρούμε;

Μας είπαν και άλλα οι Λυριτζής και Οικονόμου. Μας είπαν πως η Πρωτομαγιά δεν είναι απεργία, είναι αργία. Όχι ρε, για εσάς μπορεί να είναι αργία, για τους προλετάριους των χωρών είναι ΑΠΕΡΓΙΑ! ΚΑΙ ΜΟΝΟ… Άιντε…

Αρθρα | No Comments »

Η ανα-ντροπή, έχει από σήμερα αδερφάκι. Είναι ακόμα βέβαια, μικρό, όμως σύντομα θα μεγαλώσει. Του βρήκανε και όνομα. “Αντίσταση” λέγεται.

Φροντίστε το και αναδείξτε το, γιατί πρόκειται για blog που θα σας εκπλήξει με την καθαρότητα στις απόψεις και θα βρίσκει υλικό που σπάνια βλέπεται.

Επειδή η πάλη, είναι δύσκολη και χρειάζεται συντροφιά για να ανταπεξέλθεις, καλώς ήρθες στην παρέα, σύντροφε….

Εμπρός λαέ, μην σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και πάλη! 

Υ.Γ. Να σου αφιερώσω και ένα στιχάκι του Βάρναλη:

“Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης,
ο πλαστουργός της νιας ζωής,
εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης,
κι ώριμο τέκνο της οργής”

Αρθρα | No Comments »

Να καταργηθούν οι 5ήμερες! Τι άλλο να καταργήσουμε; Ας καταργηθεί και η πλατεία Ομονοίας! Επίσης μπορούμε να καταργήσουμε και τα σχολεία! Ή μήπως εκεί δεν παίζουν, ποτά, ναρκωτικά και ο,τιδήποτε;

Ωραία, ωραία! Αυτές είναι λύσεις… Α, α! Ας καταργήσουμε και τα γήπεδα. Και εκεί χαμός γίνεται! Έλα ρε, δώστε ιδέες τι άλλο, να καταργήσουμε… Σωστός ρε φίλε! Να καταργήσουμε και το ουζερί που πάω και τα πίνω με τους φίλους μου, κάθε Παρασκευή.

Και στο σπίτι μου καμιά φορά τα πίνουμε, αλλά αυτό ας μην καταργηθεί γιατί θα πρέπει να βρω καινούριο. Να καταργηθούν και τα κολυμβητήρια. Ε, με τόσες πισίνες εκεί μέσα, αντιλαμβάνεστε τον κίνδυνο.

Λοιπόν, ας σοβαρευτούμε τώρα λίγο. Για τα όσα γίνονται στις 5ήμερες, δεν έχουν την κύρια ευθύνη, ούτε οι μαθητές, ούτε οι καθηγητές που τους συνοδεύουν. Οι 5ήμερες και ο χαρακτήρας τους, είναι πολιτική επιλογή των κυβερνήσεων και μόνο. Τραβηγμένο; Καθόλου.

Όταν από 15 χρονών, μπαίνεις στην ζωή ενήλικου, με τρέξιμο, σχολεία, φρονιστήρια, διαβάσματα, υποχρεώσεις δηλαδή που καταργούν τον ελεύθερο χρόνο, είναι λογικό της 5 μέρες που θα βρεθείς μακριά από αυτά να θέλεις να εκτονωθείς, πίνοντας, χορεύοντας, ψάχνοντας εναγωνίως για γκόμενες και άλλα τέτοια όμορφα. 

Αν λοιπόν, τα σχολεία ήταν αυτά που έπρεπε να είναι και φροντιστήρια κλπ, υπήρχαν μονάχα στην σφαίρα της φαντασίας, οι 5ήμερες θα ήταν και αυτές, αυτές που έπρεπε να είναι.

Φαίνεται, βαρετό σήμερα, όμως δεν είναι. Που πήγαν οι επισκέψεις σε πολιτιστικούς χώρους στα μέρη που υποδέχονται μαθητές; Γιατί το πρώτο που κλείνουν τα μεγάλα ταξιδιωτικά γραφεία που αναλαμβάνουν εκδρομές μαθητών, είναι η επίσκεψη σε μπαρ, κλαμπ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο;

Ε, μην μου πείτε, ότι και αυτό είναι τραβηγμένο. Κάποιοι (ξέρουμε και ξέρετε ποιοι) έχουν επιλέξει, οι μαθητικές εκδρομές να είναι εκδρομές εκτόνωσης, που οι μαθητές θα κάνουν, ότι δεν μπορούν να κάνουν στην καθημερινότητά τους. Έτσι θέλουν να τους μάθουν να εκμεταλλεύονται τον ελεύθερο χρόνο τους. Με ξύδια, γκομενοκυνήγι και κάθε είδους κατάχρηση.

Γι αυτό και εγώ με την παρέα μου, ήμασταν οι γραφικοί του σχολείου. Αφού δεν γουστάραμε να γίνουμε ντέφι στην 5ήμερη και στα 4 κλαμπάκια που επισκεφτήκαμε.

Ωραίες οι λύσεις με τις καταργήσεις, όμως όταν ”πονάει κεφάλι” εσύ δεν κόβεις χέρι. Και εγώ δεν διαφωνώ ας κόψουμε κεφάλι. Αλλά όχι των παιδιών. Αλλού είναι το κεφάλι που πρέπει να κοπεί. 

Συλληπητήρια, λοιπόν, στην οικογένεια του μαθητή. Η οργή όμως που κυριαρχεί στα σχολεία δεν πρέπει να διοχευτεί σε αδιέξοδα διλήμματα “πρέπει ή δεν πρέπει να υπάρχουν εκδρομές;” αλλά του ποιά πρέπει να είναι η μορφή τους. Ακόμα περισσότερο η οργή πρέπει να διοχετευτεί στον αγώνα για το σχολείο που έχουνε και το σχολείο που πραγματικά θέλουνε. Το σχολείο που θα τους μορφώνει και δεν θα τους εξοντώνει.

Γι αυτό ο μόνος δρόμος είναι το Ενιαίο 12χρονο Δημόσιο και Δωρεάν σχολείο…

Άντε, τα λέμε!

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Μαριλένα για την συμβολή της σε αυτό το κείμενο…

Αρθρα | No Comments »

Τόσο άγχος σήμερα δεν το περίμενα. Ούτε στις πανελλήνιες (που λέει ο λόγος) δεν ήμουν έτσι. Αλλά βέβαια! Τότε ο πατέρας μου, είχε φροντίσει να μου αγοράσει δύο κούτες “Γαλατικά”.

Για πόσο θα μου φτάσει ένα πακέτο; Είναι δυνατόν; Τέσσερις ώρες άντεξε το πρώτο! Είναι δυνατόν; Τα είδα όλα… Και λέω έλεος, δεν την βγάζουμε έτσι. Άρχισα το ψάξιμο στα περίπτερα. Τίποτα και εκεί. “Και τώρα, τι κάνουμε;”, αναρωτήθηκα. Να κόψω το κάπνισμα; Να αλλάξω μάρκα; Τι διάλο να κάνω; Νωρίς το μεσημέρι συναντήθηκα με έναν ομοϊδεάτη (και αυτός “Γαλατικά”) και το συζητήσαμε. Άκρη και πάλι δεν βγάλαμε.

Και τι να κάνεις; Να πεις αντιστέκομαι, στην λαίλαπα της συρρίκνωσης, ή να συνεχίσεις σαν να μην συνέβη τίποτα; Δεν ξέρω! Δεν μπορώ να το δω, ψύχραιμα. Μα ξέρεις τι είναι μια συνήθεια 6 ετών να έρχεται να στην κόβει ο άλλος σε μια στιγμή; Εδώ με γκόμενα, χωρίζεις και πάλι λυπάσαι….

Γενικά πάντως, δεν είμαι υπέρ του μποϊκοτάζ. Ένα από τα πολλά περίπτερα της γειτονιάς μου έδωσε λύση, έστω και πρόσκαιρα. Συμφώνησα με τον περιπτερά, πως τις δύο τελευταίες του κούτες με τα ORIGINAL τσιγάρα μου θα τις πάρω εγώ. Όχι τώρα,βέβαια,  γιατί εκτός από την ταυτότητά μου, δεν υπάρχει τίποτα άλλο μέσα στο πορτοφόλι, αλλά του υποσχέθηκα, πως δεν πρόκειται να του μείνει ούτε ένα απούλητο.  

Τελικά δεν αποφάσισα ακόμη τι θα κάνω… Όμως όσο θυμάμαι εκείνη την ενοχλητική κάρτα που έβρισκα μέσα στα πακέτα των δύο τελευταίων μηνών, με αυτό το ακόμα πιο ενοχλητικό “η απόλαυση έρχεται στα 20″ τόσο περισσότερο μου την δίνει στα νεύρα.

Ναι ρε φίλε, γιατί εγώ ούτε την βρίσκω με τα 20άρια πακέτα (όταν πριν ήταν 25άρια), πολύ δε περισσότερο, δεν βλέπω να απολαμβάνω και τίποτα, όντας 20 ετών (αν κατά τύχη εννοούσες αυτό, με την ηλίθια κάρτα σου). Κόψε λοιπόν τις μαλακίες!

Αυτό το κείμενο , είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στους: Α.Φ., Μ.Σ., Θ.Μ. και τον wunbad

Αρθρα | No Comments »

Όσο αντικομμουνιστής και να είσαι σε αυτήν την ζωή, δεν ζεις για πάντα. Ο Μπόρις Γέλτσιν, άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με την ανατροπή του σοσιαλισμού, στην Σοβιετική Ένωση και διέταξε την διάλυση των οργανώσεων του ΚΚΣΕ, βλέπει τα ραδίκια, άφησε την τελευταία του πνοή. Το έργο του πλούσιο. Τα αστικά ΜΜΕ, τον υμνούν γιατί κατάφερε να διαλύσει την (μισοδιαλυμμένη) Σ.Ε και επί ημερών του πάρθηκαν πίσω πολλά (αυτονόητα) για τους πολίτες της χώρα δικαιώματα.

Κατά την διάρκεια της θητείας του, ακόμα, τα ποσοστά του αναλφαβητισμού, του αλκοολισμού και της ανεργίας, γιγαντώθηκαν. Όμως όσα και αν του προσάψει κανείς, δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει, πως ήταν δημοκράτης. Τόσο που όταν ανέλαβε την προεδρία της χώρας, συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες ενώ αφάνισε τα δικαιώματα της Βουλής, κάνοντας τις συνεχόμενες πρωτιές των κομμουνιστών στις βουλευτικές να μην έχουν νόημα.

Καλό σου ταξίδι, σκύλε φίλε 

Αρθρα | No Comments »

Να και η αποκάλυψη που σας έταξα.  Λοιπόν, τα πράγματα, έχουν ως εξής. Οι φοιτητικές εκλογές, προάγγελος, των βουλευτικών, γίνονται στις 9 Μαΐου. Όπως ήταν φυσικό, ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, επιδίδονται σε αγώνα δρόμου για την εξαγορά των ψήφων των φοιτητών.

Μετά και τις κινητοποίησεις, για την κατάργηση του Άρθρου 16, τα πράγματα είναι δύσκολα για τις δύο παρατάξεις. Είδαν και απόειδαν και κινούνται στον δρόμο που χάραξαν τα πατρικά κόμματα, ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία.

Έτσι βλέπετε και το παραπάνω χαρτί, όπου δίπλα στα ονόματα των φοιτητών, μπαίνουν οι διευκολ…,  ε,  οι βοήθ…, ε, τα ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ, ρε παιδί μου, ωχ! Έτσι απλά. Το χαρτάκι, ανήκει στα παλικάρια της ΠΑΣΠ από το ΤΕΙ Αθήνας.

Άντε για να μην θυμηθώ, πάλι, τα τρίπτυχα που είχαν κρυμένα, οι ΔΑΠίτες στο Πάντειο και γενικότερα την καλπονοθευτική τακτική και των δύο. Όμως η μοίρα σας, είναι προδιαγεγραμμένη. Όχι για το γράφει το “πεπρωμένο”, αλλά γιατί ο κόσμος δεν είναι μαλάκας. Καταλαβαίνει, ότι υποστηρίζετε τις αντιλαϊκές, αντιεκπαιδευτικές τακτικές των κομμάτων σας και θα σας πετάξει εκεί που σας πρέπει.

Αποκαλύψεις | 1 Comment »

Γειά σας και πάλι. Έβλεπα χθες στην TV, την “Ανατροπή”! Ξέρετε του Ντερμπεντέρη. Ότι να ‘ναι λέγανε. Ότι έγινε λάθος διαχείριση των αποθεματικών, και οι γαλαζοπράσινοι, να φωνάζουν “Εμείς θα τα διαχειριζόμασταν καλύτερα” και άλλα τέτοια όμορφα.

Λες και δεν σας ξέρουμε, ρε παλικάρια. “Σοσια-ληστές” σου λέει. “Δεν επενδύουμε σε δομημένα ομόλογα”. Τα παίζουμε στο χρηματιστήριο όταν αυτό είναι στα πάνω του και ενώ όλος ο κόσμος, φεύγει με άδειες τις τσέπες από το “μεγαλύτερο μπ…… του καπιταλισμού” όπως το είχε χαρακτηρίσει κάποτε ο Λένιν, κάποιοι φτιάχνουν βίλες… Έτσι είναι…

Οι αδικημένοι βιομήχανοι… 

Στα καπάκια, πέφτω πάνω στις βραδυνές ειδήσεις (που λέει ο λόγος) και βλέπω τον πρόεδρα του ΣΕΒ (Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων), να ζητάει εκλογές. Έχουν προβλήματα, οι βιομήχανοι! Μεγάλα! Ε, καταλαβαίνετε τώρα. Άμα έχεις ένα εργοστασιάκι, πως να τα βγάλεις πέρα. Για το μεροκάματο δουλεύουν και αυτοί.

Έλα λοιπόν, τώρα, λίγο σοβαρά. Να ξαναμοιράσουν την πίτα θέλουν, παιδιά. Για την μεγιστοποίηση των κερδών τους, δουλεύουν. Γι αυτό, η μόνη λύση είναι να σπάσουμε τα δεσμά μας. Να απεγκλωβιστούμε, από τις δυνάμεις του δικομματισμού και του κεφαλαίου. 

Ο καθένας άλλωστε με την τάξη του και με τα συμφέροντά του.

 Γαλλικές εκλογές. Χα! Γαλλικές εκλογές! Με ρώτησε κάποιος, με ποιόν είμαι σε αυτές. Του απάντησα, ότι είμαι, με την πιθανότητα, να πέσει το κοινοβούλιο και να τους πλακώσει. Είναι δυνατόν ρε; Ο Σαρκοζί είναι Λεπενικότερος του Λε Πεν, ενώ η Ρουαγιάλ… Αχ, αυτή η Ρουαγιάλ. Για να μην πολυλογώ, ίδιοι είναι. Την ίδια πολιτική πρόκειται να εφαρμόσουν όλοι. Ακόμα και ο Λε Πεν αν έβγαινε.

Με τις κατευθύνσεις τις Ε.Ε. θα πήγαινε. Και το γαλλικό Κ.Κ., “αγρόν ηγόραζε”. Είμαστε λέει, με τον λιγότερο κακό (βλ. Ρουαγιάλ).

Κάποιοι μάλιστα μιλάνε, για ενότητα της αριστεράς στην Γαλλία και κοινή κάθοδο. Χα! Και από πότε, οι δέκα οπορτουνισμοί, μαζεμένοι κάνουν ένα κόμμα; Ε; 

Αυτά για αρχή, να και μείνετε σε επιφυλακή γιατί σε λίγο έχουμε συνέχεια με την πρώτη αποκάλυψη του blog, αυτού… 

Αρθρα | 1 Comment »