ΑΝΑ-ΝΤΡΟΠΗ

Σήμερα ήρθαν δυό παράξενοι τύποι στο σπίτι μου (για πόσο ακόμα θα είναι ιδιοκτησία μου, δεν ξέρω βέβαια, αλλά λέμε…). Ένα παληκάρι, με ένα τσαλακωμένο κόκκινο πουκάμισο που έκανε σετ με τα μάτια του, πορτοκαλί παπούτσι και ένα εξίσου με το πουκάμισο τσαλακωμένο τζιν και μια κοπέλα με ράστα φορώντας ένα πολύ όμορφο πρασινογαλαζιορόζ φόρεμα.

Μου θύμισε κάτι από δημοσκόπηση, αλλά δεν ήταν. Τους ρώτησα αν η επισκεψή τους είχε να κάνει με κάποια κατ’ οίκον δημοσκόπηση, όμως μου απάντησαν αρνητικά και μου δήλωσαν πως επρόκειτο για μια απλή ενημέρωση.

Το αγόρι (τρόπον τινά) πήρε τον λόγο και μου εξήγησε: “Είμαστε από την Νεολαία Συνασπισμού και ήρθαμε να σας ενημερώσουμε για την κρίση του δικομματισμού και τις επερχόμενες εκλογές που θα αναδείξουν το κόμμα μας σε πλειοψηφική δύναμη”

Μάζεψα το χολιγουντγιανό “ουόου”  που μου ξέφυγε έπειτα από τα λόγια του νεαρού και του ζήτησα να μου αναλύσει την κατάσταση για να πάρω χαμπάρι κι εγώ ο ανίδεος.

Αυτή τη φορά, ακουμπώντας το χέρι της στην πλάτη μου και με ύφος συμπόνοιας, η όμορφη νέα μου εξήγησε: “Κοιτάχτε κύριε. Ο ΣΥΡΙΖΑ -θα το ξέρετε ήδη- έχει νέο (με όλη τη σημασία της λέξης) πρόεδρο. Τον Αλέξη Τσίπρα. Από την μέρα που ο Αλέξης, πήρε στα χέρια του το τιμόνι του κόμματος, έφαγε η μύγα σίδερο και ο Χελάκης… ξύλο. Για να καταλάβετε. Στην χειρότερη για μας δημοσκόπηση, είμαστε αυτοδύναμη κυβέρνηση με απλή αναλογική!!!”

Κάπου εκεί τη διέκοψα, σαν άξεστος που είμαι και με βλέμμα ανάλογο ευτραφούς μπρος σε τσηζκέικ, τη ρώτησα αφελώς: “Δηλαδή, Σοσιαλισμός;” Χωρίς να παρεξηγηθεί από την απρεπή μου συμπεριφορά, μου απάντησε χωρίς περιστροφές: “Ναι κύριέ μου Σοσιαλισμός… Αλλά με δημοκρατία και ελευθερία”

“Κάτσε βρε κοπέλα μου, δηλαδή τι σημαίνει με δημοκρατία και ελευθερία;” Κοιτώντας με ένα βλοσυρό αυτή τη φορά ύφος, με ρωτά: “Μήπως είστε με το ΚΚΕ κύριε; Μήπως θεωρείται και το Στάλιν άνθρωπο; Μήπως θέλετε καθεστώς σαν τα ανελεύθερα της ΕΣΣΔ; Μήπως θεωρείται και το ΠΑΣΟΚ ίδιο με τη ΝΔ;”

“Προς θεού βρε παιδιά, δεν είπα τέτοιο πράμα, αλλά να θα ήθελα να μάθω τι εννοείται με δημοκρατία και ελευθερία;” Ανακουφισμένος κάπως από την απάντησή μου, ο μοδάτος όσο και καλόβολος νέος αποκρίθηκε: “Κοιτάχτε ευγενικέ κύριε. Εμείς θέλουμε δημόσια και δωρεάν παιδεία. Δημόσια Υγεία. Δεν θέλουμε ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Θέλουμε τα Εργασία για όλους μόνιμη και σταθερή. Χωρίς απολύσεις, χωρίς τετράωρα…” “Μπράβο παιδί μου, μπράβο παιδιά μου…” διέκοψα και πάλι το νεαρό ενθουσιασμένος από τα επαναστατικά του λόγια “επιτέλους οι αγώνες μας, θα δικαιωθούν”.

Ο νεαρός με διέκοψε και εκείνος με τη σειρά του, σπεύδοντας παράλληλα να με διορθώσει “Ακούστε κύριε, αυτό το κομμάτι είναι το κομμάτι που ονομάζουμε Σοσιαλισμός… ” μου λέει ”Λαϊκή Εξουσία” του απαντώ, χωρίς όμως να ιδρώσει το αυτί του όμως, συνεχίζει να αναπτύσσει τη σκέψη του “…όμως δεν με αφήσατε να σας μιλήσω για την δημοκρατία και την ελευθερία”. Τα λόγια του με έκαναν να μαζευτώ κάπως, όμως χωρίς να τον διακόψω τον άφησα να συνεχίσει “Τι θέλω να πω; Θέλουμε δημόσια και δωρεάν παιδεία, όμως αν κάποιος ιδιώτης θελήσει να ανταγωνιστεί το δημόσιο σχολείο, δεν μπορούμε να του το απαγορεύσουμε γιατί αυτό θα ήταν ανελεύθερο. Αφήστε που με τον ανταγωνισμό και το Δημόσιο Σχολείο θα γίνει καλύτερο.

Θέλουμε Δημόσια Υγεία. Όμως αν κάποιος ιδιώτης θέλει να φτιάξει την δική του κλινική, δεν μπορούμε να το απογορεύσουμε, θα ήταν αυτό άλλωστε δημοκρατία;

Δεν θέλουμε ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Αλλά -κοιτάχτε- στον καπιταλισμό ζούμε και τα κυριότερα μέσα παραγωγής ανήκουν σε ιδιώτες. Τους προτείναμε να μας τα δώσουν, αλλά μας απάντησαν αρνητικά. Τι να κάνουμε, να τους τα πάρουμε με το ζόρι; Αυτό θα ήταν τουλάχιστον Σταλινισμός.

Θέλουμε σταθερή και μόνιμη εργασία, χωρίς απολύσεις, χωρίς τετράωρα με μισθούς που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας. Όμως κάποτε υπογράψαμε το Μάαστριχτ και θα ήταν αφερέγγυο εκ μέρους μας, να αλλάξουμε θέση. Δηλαδή εμείς έχουμε αλλάξει, αλλά οι ανανεωτικοί την στηρίζουν ακόμα. Γι αυτό άλλωστε εμείς έχουμε τάσεις στο Κόμμα μας, για να μένει όλος ο κόσμος ευχαριστημένος” Πάσχιζα να θυμηθώ τι μου θυμίζουν τα όσα άκουγα. Όμως δεν τα κατάφερνα. Βλέπωντάς με διστακτικό, η νεαρά ξαναπήρε το λόγο και στην προσπάθειά της να με κάνει να την προσέξω μου έδωσε μια επιστολή, που “θα μου έλυνε τις απορίες” όπως είπε η ίδια.

“Η επιχειρηματική κοινότητα στον τόπο μας είναι ο κατεξοχήν χώρος, όπου αναδεικνύονται οι νέοι άνθρωποι και οι νέες ιδέες, ο κατεξοχήν χώρος που δεν τρομάζει με το καινούργιο. Γι’ αυτό χαιρετίζουμε με ιδιαίτερη ικανοποίηση την εκλογή σας, προσβλέποντας και στη δική σας συμβολή, ώστε ο δημόσιος διάλογος στη χώρα μας να απεμπλακεί από τα παρωχημένα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που τον ακυρώνουν.

 Δ. Δασκαλόπουλος, Προεδρος ΣΕΒ προς Αλέξη Τσίπρα”

Απορημένος έστρεψα το κεφάλι μου προς τον νεαρό “Μην σας τρομάζει, ο σ/φος Δασκαλόπουλος, είναι από την Οργάνωση Βιομηχάνων του Συνασπισμού και έχει προθυμοποιηθεί να παραδώσει τα εργοστάσια τα δικά του αλλά και των υπολοίπων του Συνδέσμου, στην νεοσύστατη κυβέρνηση”

Δεν μπορούσα να αρθρώσω λόγο. Ακόμα και όταν η νεαρά άνοιξε την πόρτα για να αποχωρήσει παρέα με τον σ/φό της, απλά έγνεψα για το “Αντίο”. Δεν ήξερα γιατί είχα μείνει… κάγκελο. Λίγες ώρες αργότερα το κατάλαβα και έπεσα σε ακόμα μεγαλύτερη κατάθλιψη από την προηγούμενη. Μια απορία είχε κυριεύσει το μυαλό μου…

“Πως -σκατά- δεν είχα καταλάβει ότι τόσο καιρό ζούμε στον μικρό μας σοσιαλιστικό παράδεισο με δημοκρατία και ελευθερία;”

Posted by proletar on Δευτέρα, Μάρτιος 3rd, 2008 at 8:17 μ.μ..