Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει τον σημερινό ρόλο του ποδοσφαίρου. Δεν θα κάτσω να τον αναλύσω όμως από εδώ. Δεν είναι πρόβλημα μόνο των ίδιων, χωρίς αυτό να μειώνει την προσωπική τους ευθύνη. Είναι παθογένεια του ίδιου του συστήματος.
Κάποιοι έχουν αναγάγει, το ποδόσφαιρο, σε ζήτημα υψίστης σημασίας, δένοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής τους με αυτό. Όμως ακόμα χειρότερα, κάποιοι έχουν δέσει την ύπαρξή τους με την υπεράσπιση μιας “ιδέας”, όπως οι ίδιοι θέλουν να την κατονομάζουν.
Τι σημαίνει η υπεράσπιση της “ιδέας” στην πράξη; Ανοχή σε δωρεάν παροχές έτοιμων γηπέδων, ή τεράστιων οικοπέδων, στους προέδρους των ΠΑΕ, υπεράσπιση παντού και πάντα της ασυδοσίας του τάδε μεγαλοεπιχειρηματία, επειδή απλά “είναι ο πρόεδρος της… ιδέας”.
Θα μπορούσα, να συνεχίσω με την επίθεση στο ήθος του συνομιλιτή, με τον οποίο αντιπαρατίθεμαι, όμως δεν θεωρώ κάτι τέτοιο, σοβαρό τρόπο αντιπαράθεσης. Παρόλα αυτά, μερικά πράγματα είναι κάτι παραπάνω από εμφανή.
Γράφτηκε λοιπόν, σε οπαδικό blog, ότι οι υποστηρικτές του ΚΚΕ είναι στην πλειοψηφία τους “καπιταλιστές στην τσέπη”. Δεν θα αναφερθώ στο επίπεδο της ορολογίας, αλλά θα μπω στην ουσία της υπόθεσης.
Μόνο ο ίδιος δεν φταίει, για τα όσα γράφει. Διάβασε ή έμαθε από κάπου τον πρωτοπόρο ρόλο του ΚΚΕ, διάβασε ή έμαθε πουθενά τι είναι τελικά αυτή η ταξική πάλη; Γι αυτό όμως και εμείς φωνάζουμε για τα όσα διδασκόμαστε στο σχολείο, όπως πρόσφατα για το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού.
Γιατί, τέτοια αντικομμουνιστικά παραλυρήματα σε λίγο δεν θα αποτελούν, μια ακόμα γραφική φωνή, αλλά κοινή γνώμη της επόμενης γενιάς. Πως να μάθει κανείς λοιπόν, ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, από την εποχή της ίδρυσής του μέχρι σήμερα, απαρτίζεται στην συντριπτική του πλειοψηφία, από προλετάριους;
Ότι πάντα βρισκόταν δίπλα στους αγώνες του λαού και είχε πάντα στόχο την αταξική κοινωνία, την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Όσο για τις θυσίες του Κόμματος, για το οποίο τόσο εύκολα, πετάνε λάσπη;
Ποιός ήταν ο στόχος της καθιέρωσης του ιδιώνυμου, από τον Ελεθέριο Βενιζέλο, πολιτικό που μνημονεύεται ως σήμερα, ως ο ο πιο προοδευτικός της εποχής του; Ποιόν χτύπησε, αυτός ο νόμος; Ποιοί φυλακίστηκαν;
Η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, ποιόυς φρόντισε να στείλει πρώτους στις φυλακές; Λίγα χρόνια αργότερα, με την ανέλιξη τον Χίτλερ και Μουσολίνι σε Ιταλία και Γερμανία και την εισβολή των φασιστικών ιταλικών δυνάμεων στην χώρα μας, ποιοί έκαναν το παν, για να αποδράσουν από τις φυλακές και να πολεμήσουν τους επίδοξους κατακτητές της πατρίδας μας;
Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ποιανού γένημμα ήταν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός, που ελευθέρωσαν τον λαό μας;
Ποιανού κόμματος τα στελέχη καθοδήγησαν την ελληνική αντίσταση, όταν η εκλεγμένη κυβέρνηση, έκανε διακοπές στην Αίγυπτο;
Μετά την απελευθέρωση, όταν οι σύμμαχοι (Άγγλοι και Αμερικάνοι) ρύθμιζαν τις καταστάσεις και πέταγαν αυτούς που ελευθέρωσαν την πατρίδα μας, έξω από την κυβέρνηση αιματοκυλώντας τον λαό μας και σέρνοντάς τον, στον Εμφύλιο, ποιος αγωνιζόταν ενάντια στον νέο κατακτητή;
Στα χρόνια της χούντας, ποιοί ήταν οι πρώτοι που και πάλι φυλακίστηκαν και πάλι εξορίστηκαν και πάλι βασανίστηκαν;
Ποιοί ήταν αυτοί που συνέχισαν την δράση τους παράνομα για να αντιπαλέψουν την δικτατορία των συνταγματαρχών;
Τα δεινά για τους Κομμουνιστές της πατρίδας μας όμως δεν σταμάτησαν, ούτε με την νομιμοποίηση του ηρωϊκού ΚΚΕ, το οποίο εκείνη την εποχή συμπλήρωνε 56 χρόνια παρανομίας.
Το κόμμα της εργατικής τάξης, απαρτιζόμενο από το πρωτοπόρο κομμάτι αυτής, μπήκε και πάλι οδηγός σε όλους τους μικρούς και μεγάλους αγώνες της κάθε εποχής.
Την τριετία 89-91, κατάφερε να κρατήσει το βάρος των ανατροπών στις σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, χωρίς να διαλυθεί ή να χάσει τον χαρακτήρα του, όπως πολλά από τα αντίστοιχα κόμματα της Ευρώπης.
Πέρασε 2 μεγάλες διασπάσεις (μία της ΚΝΕ και μία του ΚΚΕ), χωρίς και πάλι να διαλυθεί και κατάφερε μέσα στα χρόνια που πέρασαν να ανασυγκροτήσει, οργάνωση και δράση και να πρωτοστατεί στους αγώνες του ελληνικού λαού.
Αυτό το Κόμμα λοιπόν, με τα 90 χρόνια, γεμάτα αγώνες, θυσίες, νεκρούς, εξόριστους δεν προσπαθεί να γυρίσει την λάσπη που δέχεται κι από τους εγκλωβισμένους εργαζόμενους πολλές φορές, πίσω σε αυτούς.
Την σκουπίζει, την πετάει κάτω και σκληραίνει την πάλη του, ενάντια στους καταπιεστές του λαού, που τον θέλουν τόσο χαμηλά, όσο είναι στις μέρες μας.
Δεν φταίει, ο ίδιος που δεν μπορεί να αντιληφθεί ποιός είναι ο εχθρός του… Αυτός κρύβεται καλά, πίσω από την μάσκα του “προέδρου της ιδέας”.
Τα παραπάνω, δεν είναι βέβαια, απάντηση μόνο στον ίδιο, αλλά και σε όσους ρωτούσαν τους νεολαίους εργαζόμενους κομμουνιστές, οι οποίοι συμπαρατάχθηκαν στους αγώνες των μαθητών και των φοιτητών “Μα καλά, εσείς δεν είστε, ούτε μαθητές, ούτε φοιτητές, τι σας νοιάζει τι γίνεται στα πανεπιστήμια και στα σχολεία”
Γι αυτό μας νοιάζει λοιπόν, γιατί αυτοί είναι οι αυριανοί μας συνάδελφοι, γιατί με αυτούς θα χρειαστεί να συνυπάρξουμε. Με αυτούς θα παλέψουμε μαζί, για τα εργασιακά μας δικαιώματα, που ολοένα και συρικνώνονται με κύριους υπεύθυνους βέβαια, τους καπιταλιστές αλλά άξιους συμπαραστάτες τους, τους λογής λογής ανίδεους στρατιώτες τους.
Τις συμβουλές, τις νουθεσίες και τα προστάγματα που διάβασα, από ανθρώπους που η λέξη “πάλη” στο λεξιλόγιό τους συνοδεύεται μόνο από τους προσδιορισμούς “ελληνορωμαϊκή” και “ελεύθερη” (χωρίς όπως προείπα, να έχουν την αποκλειστική ευθύνη) δεν θα τις λάβω κατά νου.
Επειδή όμως οι πράξεις μας είναι “τέκνα της ανάγκης”, δεν απογοητεύομαι. Η ώρα θα έρθει που θα χρειαστεί να διαλέξει, ο καθένας μας με ποιούς θα πάει και ποιούς θα αφήσει και οι μάσκες, θα πεταχτούν στα σκουπίδια.
Μέχρι τότε, καλό θα ήταν το πικάρισμα για την μπάλα, να εκλαμβάνεται ως πικάρισμα για την μπάλα, και να επιδέχεται ανάλογης απάντησης και όχι λασπολογίας στα όρια της χυδαιότητας.
Υ.Γ. 1 Καλό θα ήταν, αν υπάρξει απάντηση, να είναι στοιχειοθετημένη και όχι του επιπέδου: “Ναι, αλλά εσύ είσαι… κοντός”
Υ.Γ.2 Κατηγορήθηκα και γιατί διέγραψα τα άρθρα που “προκάλεσαν”. Για να απαντήσω και σε αυτό… Σβήστηκαν, καθώς το μόνο που πέτυχαν, ήταν να πυροδοτήσουν μια εντελώς ανούσια κόντρα, την οποία δεν ήμουν διατεθειμένος να συνεχίσω, αν δεν υπήρχαν τα συνεχόμενα refresh στο υστερόγραφο.
Ακόμα αποφάσισα, το blog, να έχει καθαρά πολιτικό χαρακτήρα. Έτσι τα κείμενα που γράφτηκαν και τα οποία ήταν οπαδικά και με μόνο στόχο να πικάρουν, δεν είχαν καμία θέση σε αυτό.
Υ.Γ.3 Δεν έχω καμία ψευδαίσθηση, πως μόνο οι τοίχοι, έχουν αυτιά. Δυστυχώς έχουν και τα αυτιά… τοίχους.
Υ.Γ.4 “Αν ξυπνήσεις, μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα, ο ντουνιάς…”
Υ.Γ 5 Οι έχοντες ανοιχτά αυτιά και μάτια, μπορούν να παρακολουθήσουν και το παρακάτω βίντεο. Πρόκειται για απόσπασμα από την ταινία, “Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο”.
Η απολογία που ακούγεται στην ταινία, είναι η πραγματική απολογία του Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος δικάστηκε κρίθηκε ένοχος και εκτελέστηκε για την δράση του ως στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.